Amosando publicacións coa etiqueta Galeguismo. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Galeguismo. Amosar todas as publicacións

xoves, 18 de novembro de 2021

Fascismo e Nacional-Socialismo a juizo de Risco

"Horrez gain, ni ez naiz faxista, nazional sozialista baizik"

"Ademais, nom som fascista, som nacional-socialista"

Jon Mirande 

"Para comprender el racismo socialista alemán en su sentido más exacto, lo primero que se requiere es despojarlo de las calificaciones «fascistas». Pues ningún valor esencial, ninguno de los ingredientes sustantivos que caracterizan al movimiento nacional-socialista y a los que quepa señalar como determinantes de su victoria, procede del fascismo italiano. La forma del saludo, el uniforme de sus masas y la rígida disciplina a un jefe, son dimensiones de él verdaderamente superficiales y episódicas, sin trascendencia alguna como vértebras de la revolución."

Ramiro Ledesma 

 



Fascismo e Nacional-Socialismo a juizo de Risco

Num artigo escrito em Janeiro do 1935 na revista Alento, o nosso Vicente Risco descreve acertadamente o negativo e positivo da ideologia fascista. E também naquela altura, perante a opinióm geral publicada contrária ao Nacional-Socialismo (o fascismo antinazista incluido), descreve na sua opinióm sinceira à ideologia mais popular do momento, o Nacional-Socialismo. 

Seis meses decorreram do Dia da Pátria, e na mesma data vinha-se sabendo o ajustiçamento do líder austrofascista Dollfuss por parte dos Nacional-Socialistas na Áustria, logo da proibiçom do partido nessas terras por parte das autoridades austrofascistas. Na Europa da altura eram conhecidas as liortas e graves enfrontamentos entre as duas ideologias e que Risco descreve neste ensaio.

 


O FASCISMO

Outro desviamento do nacionalismo é o que chaman fascismo. Tampouco a ideia fascista é ruín en sí. O fascismo é máis propiamente nacionalista qu' o imperialismo clásico. Coma movemento políteco, é un movemento nacional contra das causas de descomposición interna d'unha nación, e tende â concentración das forzas nacionás contra da dispersión e crebantamento d'elas, originados pol-os partidos políticos, loita de clases, manejos de outa finanza, relajamento das costumes, etc., etc. E n-iste senso non é cousa ruín. E ainda hai que ter en contra outra cousa: os fundamentos doutriñás do fascismo... O que pra o fascismo italián formulou en 1925 o Profesor Alfredo Rocco, da Universidade de Padua, son moi dinos de ser tídos en conta, porque veñen ser os da Escola Histórica do Dereito, do gran romanista alemán Fradique Calros de Savigny. A escola histórica do dereito pretendía que o dereito e as leis, a orgaización políteca e social d'un pobo, non deben depender nen dependen de feito endejamáis da vontade nen do capricho dos homes, senón que veñen impostas pol-as circustancias geográficas e históricas e pol-as necesidades económicas e culturás dos pobos, e pol-o tanto non poden ser trocados cando se queira, nen coma se queira, senón que toda lei tense qu' ajustar âs circustancias de lugar e tempo. Toda lei ten que ser ageitada â maneira de ser material (circustancias geográficas e necesidades económicas) e moral (caraute e costumes) do país pra que o se dá, porque d' outro geito non ten máis remédeo que fracasar na práitica, e causar danos namentras non fracasa de todo. Isto é, precisamentes, o que eiquí se ven procramando hai moito tempo, pois estase apalpando en Galiza ben craramente os efeitos desastrosos das leis feitas pra outros países moi difrentes, e que nós temos que' obedecer.

Temos, pol-o tanto, esas duas coincidenzas co-a doutriña do fascismo: 1.ª O pretendermos unha concentración das forzas galegas, contra das loitas polítecas, de clás ou d' intreses particulares, pondo por riba d' iso todo o ben común. - 2.ª O pretendermos que a orgaización e a legislación que rixan en Galiza s' acomoden ao modo de ser da nosa Terra.

Mais o fascismo contén outros principios que costitúen verdadeiros desviamentos do nacionalismo, que son: a confusión da Nación co Estado, o sacrifizo do individo ao Estado, e a prepotenza do Poder executivo.

Asina, cando o Profesor Rocco asegura que o Estado é unha entidade histórica composta das geraciós pasadas, presentes e futuras, nós diríamos que iso é apricar ao Estado unha das difiniciós da Nación. A Nación é iso, sen dúbida ningunha, mais o Estado non é iso: o Estado é a orgaización jurídeco-políteca da nación, é a orgaización do poder na nación, mais non é a nación mesma. Craro está que, tratándose d' Estados homogéneos, coma ven ser Italia, como a mesma Alemaña, non é grande dificultade. Esta preséntase cando o Estado engloba varias naciós difrentes, con caraiterístecas propias: n-iste caso, já non se pode, asegún os principios da escola histórica, que son os do fascismo -e que actualmente veñen ser tamén os dos etnógrafos da escola histórico-cultural, en relación co-a antropogeografía- apricar a todal-as partes do Estado unha orgaización e legislación homogéneas, sen cair n-unha gravísema contradición. Compre ademáis, ter en conta que o Estado é unha forma políteca que pode pasar, pode desaparecer mesmamente, pódese trocar, namentras que a Nación queda sempre. D' eiquí ven o que o fascismo se presente moitas veces coma imperialismo, ou coma nacionalismo agresivo.

Tocantes aos outros puntos, os direitos dos individos son, coma os dereitos dos pobos, das naciós, previos a toda forma políteca ou jurídeca, e nen o Estado nen a nación poden anular os dos individos, nen permitir que os exerzan en contra da nación. Pode que as circustancias do actual istante histórico requiran unha accidental concentración do Poder, precisamentes pra combater aquelas causas de descomposición interna a que aludimos, mais se non debe esquecer a sua accidentalidade. En todo caso, téñase en conta que si o Imperio -no senso d' un maor poder do Estado: imperium- é a par, o nacionalismo -no senso dos dereitos dos pobos- é a justiza. 


 O NACIONAL-SOCIALISMO

E fica, como cousa importante, o racismo, que tantos odios esperta ergueito por Hitler e os seus nazionalsozialistas. Craro está que non todo o nazionalsozialismo é racismo, mais é o que n-il máis chama a atención. O racismo é moi anterior a Hitler. De hai moito tempo eisiste un pangermanismo e un panslavismo. O racismo, no caso germánico, ven da teoría do Conde de Gobineau, que tanto seducira ao noso Murguía, da superioridade da raza arya ou indo-germánica, cuios máis puros representantes son os germanos. Sendo esta raza a úneca que ten aptitude pra a outa cultura, e achándose degenerada por todos lados onde se misturou con razas inferiores, a todol-os pobos onde isto aconteceu, cómprelles unha nova infusión de sangue germánico que constituia n-iles o elemento direitor. O qual justifica a domiñación germánica do mundo.

É natural que esta ideia nona podan aturar os que non son germanos, e que bufen de carraxe cando a escoitan enunciar. Outro cantar é que sexa ou non sexa certa. Mais resulta tamén que non son somentes os germanos a procramaren a sua superioridade racial. A soberbia de raza antiquisma, pura e de superiores aptitudes entra por moito no nacionalismo vasco, e en moitas cousas con certa razón. A ideia racial move tamén aos Celtas de Armórica, Irlanda, Gales e Escocia, etc. etc.

Tamén Murguía quixo invocar a prol de Galiza o argumento racial, citando pra elo a Gobineau. O certo é que, na poboación galega, os elementos celta e germánico semellan predomiñantes, e dende logo máis abondosos que en ningunha outra terra da Penínsua.

Non diremos que sí nen que non, n-un asunto tan espiñento; o que compre dicir é que o factor raza non se pode deixar de ningunha sorte pra un lado, e contra do argumento da mestizage, que hoxe -precisamentes como reaición contra do racismo- nos andan machacando a toda hora, repetindo o de que "non eisisten razas puras", diremos que as razas endejamáis se misturan de todo e que na poboación de máis comprexa e antiga mistura, sempre se poden recoñecer os primitivos compoentes, cecáis por aquelo da disociación dos carauteres, e da tendencia nos sucesivos cruzes a reproducírense os tipos originarios. E sobre todo, que ninguén veña co-esa antigualla de dolicocéfalos e braquicéfalos.

Vicente Risco, Alento. Xaneiro-Febreiro 1935


domingo, 1 de novembro de 2020

Nós, os inadaptados

 I

Eu caracterizaría ós homes do meu tempo preocupados polas cousas do espírito, dicindo que eramos -e somos- os auténticos vencidos da vida (...) insatisfeitos, non conformistas, decote rebeldes. Vencidos da vida por inadaptados. (...)Efectivamente: introvertidos fomos ata non chegar a nós o galeguismo.

II

Os inadaptados son por definición os insatisfeitos do mundo sensible, os nemigos da realidade cotiá, os que procuran fuxir do medio que os rodea. De aquí a concepción da arte como evasión.(...)
A nosa rebeldía consistía en segregármonos espiritualmente da sociedade, desapegármonos das súas tendencias e dos seus problemas, isolármonos na nosa alteirosa indiferencia dos seus afáns e trafegos, das loitas e porfías e a comprírmo-lo noso rol sen ledicia e sen pena, e principalmente sen interés ningún.

III


Non hai máis que ve-lo diferente significado que agora e entón ten e tiña a verba nós. Cando un do meu tempo dicía nós, se non refería endexamais ós da súa xeración, nin ós da súa clase; referíase decote a un pequeno agrupamento identificado no pensar e no facer, a unha escola, a unha capela, a un cenáculo (...)

X

Ora o problema é cómo sendo como eramos e como somos inadaptados, antisociais, antigregarios, introvertidos, puidemos vir parar nunha cousa que semella tan cotiá e gregaria, como é o nacionalismo galego que na esencia é a afirmanza teimosa e forte da grei galega.

A resposta está dada, moito mellor do que eu puidera facelo, por Ramón Otero Pedrayo na súa novela Arredor de si.

Arredor de si, máis que unha novela, é a autobiografía non dun só home, senón dun agrupamento, case dunha xeración. É a autobiografía do cenáculo do autor ao que eu pertencín tamén. Polo seu por min confesado egocentrismo, o noso agrupamento andou todo o tempo dando voltas arredor de si –e cada un arredor de si mesmo– sen atoparse endexamais de todo.

(...) Despois de tantas voltas e revoltas, despois de tantas viravoltas e trasvoltas polas lonxanías do espacio e do tempo, en procura de algo inédito que nos salvara do habitual e vulgar, viñemos dar na sorprendente descuberta de que Galiza, a nosa Terra, oculta ó noso ollar por un espeso estrato de cultura allea, falsa e ruín, vulgar e filistea, ofrecíanos un mundo tan esteso, tan novo, tan inédito, tan descoñecido, como os que andabamos a procurar por aí adiante."

Vicente Risco, Nós, os inadaptados, revista Nós, nº 115, 1933

mércores, 28 de outubro de 2020

Direita Galeguista de Ponte-Vedra 1935


DIREITA GALEGUISTA DE PONTE-VEDRA

O anúncio da reforma constitucional e a situaçom política criada ca suspensom do Estatuto catalão, dam segurança de que num prazo nom mui afastado terá que prantear-se diante do país a questom das autonomias regionais. E ocorre, em singular contraste com outros povos hispânicos, que os partidos políticos de direitas galegos se mostram hostis ou quando menos cheios de receios quando se trata de pedir para Galiza o mesmo regime de liberdade que se outorgue a Catalunha e às províncias bascas.

Este feito levou-nos a pensar na conveniência de que se forme umha agrupaçom adiçada à defesa da autonomia galega integrada por quantos de ela tenham umha interpretaçom favorável à política direitista. Eis aqui como nós concebemos o ideário que tem de informar o novo agrupamento.

GALEGUISMO

Diremos, sem eufemismos, que nom somos singelamente “regionalistas”. A autonomia que pedimos nom se basa só numha diferenciaçom de condiçons geográficas que requeira medidas especiais para o desenrolo económico. Defendemo-la como corolário da diferenciaçom étnica do povo galego que conserva a sua estabilidade no meio rural. É mester que tenha amplitude de abondo para estimular a vida dumha cultural particular, e areamos que se nos deixe estabelecer a jerarquia dos valores sociais e ter um sentido da vida ajeitado ao processo histórico da nossa cultura.

A esquissam vertical do Estado, à distribuiçom do poder político entre os grupos profissionais que olham os problemas desde um ponto predominantemente económico, oponhemos a existência dos grupos étnicos com compressom do problema total da vida humana, co alicerce da história, coa exaltaçom dos valores morais e co direito incontrovertível a reagir com liberdade a sua vida interna dentro das normas gerais, produto também de outro processo histórico que politicamente culmina e se concreta na Constituiçom do Estado.

O NOSSO IDIOMA

O idioma dum povo nom é somente o condutor da sua cultura: é também o seu exponente e um factor da sua criaçom. Conhecer um idioma é assimilar-se o complexo de ideias e sentimentos que formam a trama dumha cultura. Tem-se dito que toda língua é um templo que conserva como umha relíquia a alma dos que a falam. Se queremos manter coa alma de Galiza a nossa própria originalidade pessoal, temos que defender o seu idioma. Aos filólogos, literatos e poetas, compre trabalha-lo e desenvolve-lo para que aqueça de cheio as necessidades de expressom da nossa cultura; mais às organizaçons políticas compete chamar para Galiza o direito a regular o uso do seu idioma na sua vida interna e a nom consentir sem protesta que no nosso meio rural, na escola costeada com fundos públicos, se omita o ensino da língua materna nem se prescinda dela como meio adequado para a transmissom de conhecimentos às crianças.

RELIGIOSIDADE

O respeito à crença religiosa e à prática do seu culto é postulado da liberdade individual de consciência, é socialmente um elemento de integraçom política. Consideramos a defesa dos valores espirituais do nosso povo vinculada à defesa do espírito cristão que os informa. Sustemos o direito a professar, praticar e ensinar publicamente a Religiom Católica. Como crentes e como galegos nom só nos oporemos à discristianizaçom de Galiza, senom que intentaremos levar à vida intelectual e à vida legislativa soluçons cristãs. Exaltando o valor da jerarquia eclesiástica na vida do nosso povo, nom duvidaríamos em destinar fundos públicos, quando a Constituiçom do Estado o permita, a melhorar as instituiçons formadoras do clero, para que poda de cheio cumprir a sua missom moralizadora e evangélica.

NEM MARXISMO NEM CAPITALISMO: COOPERATIVISMO

O marxismo que se baseia na interpretaçom materialista da história e na luita de classes, e aspira a degeneraçom das culturas num internacionalismo com idioma único e cultura proletária única, é incompatível co nosso conceito do galeguismo que afirma a preponderáncia dos factores morais no processo histórico dos povos e o desenvolvimento paralelo e progressivo das diversas culturas que se integram sem se destruir. Galeguismo e marxismo som para nós irreconciliáveis.

Ainda sem esta oposiçom doutrinal, Galiza nom oferece as condiçons que umha política marxista esixe porque aqui o processo histórico caminhou no senso inverso à concentraçom capitalista, e porque o marxismo nas suas experiências históricas tem-se mostrado como inimigo do pequeno proprietário rural, classe que constitui o nervo da vida social galega.

Nem marxismo nem capitalismo; nem ditadura proletária, nem ditadura burguesa. A política ajeitada a um estado social de respeito à personalidade humana, ao senso da responsabilidade individual, a actividade criadora perante a qual cada homem poda talhar diariamente e em cada hora o senso da sua vida, a sentir a alegria do trabalho.

Pode-se conceber umha socializaçom sem marxismo, singelamente pola organizaçom sucessiva e crescedeira de serviços públicos para satisfazer necessidades humanas antes atendidas em regime de empresa privada. Sem que cada avance particular contradiga a nossa doutrina, o ritmo tem que ajustar-se de tal jeito que nom se crebe o equilíbrio ante o volume do serviço público e o da empresa privada e continue colectivamente a economia desenvolvendo-se principalmente baixo o estímulo da iniciativa individual.

Opomo-nos de igual jeito à tendência capitalista a concentrar a direcçom financeira em poucas maus permitindo exercer pressons eficazes sobre o trabalho ou o pequeno produtor até conseguir a sua destruiçom económica. Sobre este capitalismo baseia-se a injustiça anticristã da vida económica do nosso tempo.

Nem capitalismo nem marxismo: engranagem de pequenos proprietários e de produtores organizados cooperativamente que tenham da actividade económica um conceito subordinado ao senso moral dos fins humanos.

PROBLEMA ECONÓMICO

Nom é deste lugar fazer umha exaltaçom da transformaçom que o cooperativismo podia tentar na vida de Galiza ou catalogar os problemas económicos do nosso povo. Abonda afirmar que a nossa estrutura social descansa na organizaçom rural e marinheira. A primeira preocupaçom do nosso agrupamento será em tudo instante atender aos fundamentos da vida económica do nosso povo.

CONVIVÊNCIA NA GALEGUIDADE

Animamos o espirito da mais amplia compreensom para conviver com todo-los partidos galegos e cos seus dirigentes. A oposiçom doutrinal nom nos fará perder o respeito aos seus homes, desejando a todos, mesmo os adversários, o máximo acerto na eleiçom dos seus dirigentes, porque na duas hora levaram a representaçom de Galiza.

Umha referência especial ao Partido Galeguista. Coincidências fundamentais de ordem ideológico, afectos particulares para os seus afiliados, asseguram nom somente a cordialidade de hoje, senom a formaçom dum só frente sempre que seja preciso actuar na defesa da nossa Terra.

Ponte-Vedra 25 de Maio do 1935

José García Vidal – José Lino Sánchez – Darío Caramés – José Filgueira Valverde – José Sesto López – José Martinez Tiscar

Quantos se topem conformes co conveniência de organizar um agrupamento político de direita galeguista, faram chegar a sua adesom a D.J.Lino, Oliva 4, baixo. – Ponte-Vedra, antes do 15 de Junho.


 

martes, 27 de outubro de 2020

Vicente Viqueira sem ingerências

 

 
 Nom deixa de ser rechamante o nível de manipulaçom à que som expostos os nossos pensadores nacionais. Pondo de exemplo a Vicente Viqueira, um notável patriota que como outras grandes figuras foi caracterizado com falsos traços; entretanto que outros elementares e importantes som como sempre bem agochados e omitidos.

Num jornal digital esquerdalho o monicreque Manuel Miragaia descreve ao nosso Viqueira do seguinte jeito: “O nacionalismo galego de Viqueira era democrático, republicano, federal, socialista e laico, en contraposición co galeguismo conservador e católico de Vicente Risco”.

A própria wikipedia (gal)  fixo ressonância destas irrealidade como de costume. Mas é necessário ponher isso na biografia dum histórico galeguista? Abofé que sim. Miragaia e este tipo de jornais som herdeiros de toda umha récua imperante na opinióm do “galeguismo histórico” dende a óptica marxista dende o ano 1975.

 
Por sorte conservo na minha biblioteca pessoal umha das suas obras.“Ensaios e poesias” , e baste com botar umha olhada e decatar-se que defende um nacionalismo romântico um bocadinho influenciado já polo Castelao humanista na altura (já nom era o tradicionalista ultra-católico). Mas dende logo, Viqueira nunca está na contraposiçom do nacionalismo e genuino de Vicente Risco. Polo contrário Viqueira admira ao pai e mestre ideológico.

Na parte que ele chama “DIVAGACIÓS ENGEBRISTAS” aponta o seguinte:

“Querendo corresponder ao honor que se me fixo invitando-me a falar dende esta tribuna que ten tan groriosa historia e pol-a que pasaron tantos espíritos seleitos e grandes oradores, aa¡fellas que meditei moito. Houben de renunciar por non hacharme con forzas d'abondo; mais vêndo que sempre debía pór o que poidera da miña parte na obra da renascenza galaica, fixen un esforzo e tratrei de decir algo; este algo son as presentes divagaciós engebristas.

Depois da interesante conferencia do señor Risco, onde nos espuxo con tanto coñecimento de causa a arte nova … Engebrista é o que engebriza, o que fai engebridade. Nós, que facemos o que é engebre, a engebridade, elaborando a materia que nos presenta a nosa alma, somos en fin de contas, ademais de todo o en “istas” que queirades, engebristas e engebristas por riba de todo.“


No capítulo adicado ao "LIRISMO" evoca constantemente aos instintos raciais do país.

“Lirismo é algo mais fondo, mais radical; lirismo é unha propiedade da alma. Pode tamén que tendamos a nos recollermos en nós mesmos, e tan fondo da nosa alma que as cousas n'ela van como perdendo a sua realidade eterna, e s'esván en puro sentimento arelante. Estas duas formas d'actividade consciente teñen o seu senso RACIAL […] Constitui a alma musical de Portugal e Galicia, que nos leva en reminiscencias, no mais aló dos tempos, â nossa RAZA céltica.
Hay unha antiga lenda nosa d'origen céltico que expresa o noso lirismo, saudosismo ou musicalismo. Eu non creio que ninguén da nosa RAZA poida ser feliz sen escoitar este rousinol divino.”
 
Se quadra para algum autorcinho como o Miragaia isto stem que ser umha autêntica tese marxista-materialista. Nos seguintes capítulos continua na mesma linha nacionalista autêntica, romântica, étnica e vitalista.

NACIONALISMO E ARTE

“O nacionalismo, sendo evolución, é-o pol-o tanto de produción: é fonte de productividade estética. Supondo un home músico, d'alma música fáce-lle traballar no arte contra a sua propia lei e individualidade, fáce-lle porceder épicamente [...] É por esto que a historia fala sempre en favor do artista que comprendeu o seu propio ser ou o artista de RAZA.”
“Castelao volveu sobre a sua RAZA e con un raro talento hachou un camiño. Mestre ja para os que veñan, quedará na nosa historia galaica como un criador e como un modelo”

O NAZONALISMO JURDINDO

“Cando pol-as baixas misturában-se elementos de regiós diferentes, as características lingüisticas e RACIAES afirmában-se mais ainda e juntos un provenzal e bretón eran aínda mais enxebremente provenzal ou bretón” 
 
No que concerce ao nosso pensar, nos seguintes título comprende o "nacionalismo" e "socialismo" dum jeito nada marxista ou materialista.

NACIONALISMO E SOCIALISMO

“I – Eis dous têrmos que non se poden contrapôr: nacionalismo, socialismo. É mais: o segundo é probablemente un aspeito do primeiro. Nacionalismo é irmandade na patria, é sentimento de comunidade ideial, é vontade de vida unánime traballando nun momento da humanidade.

II – O fondo de todos os socialimos di: que a ninguén lle falte o pan dabondo, que todos teñan un fogar sob a garimosa teitume, que a escola seja igual para todos, que non haja fame nen tiranía. No que non se entenden os socialismos é nas fórmulas, nos planos para arranjar a sociedade de maneira que aquel estado justo realíce-se.

III – Mais ¿como sintindo o ideal comunidade de patria, pode se tolerar que haja ciudadáns de duas clás, os probes e esfameados e os ricos e privilegiados? ¿Cómo non sentir nojo en que para os uns sejan todos os bens da vida e para outros nada? O nacionalismo non ve mais que irmáns na patria e él quere que todo o ben común pártase entre irmáns. ¡O nacionalismo é o santo calor, pai do socialismo!-

IV – Os povos en que unha loita civil (de pobres e ricos) separe aos ciudadáns, cedo ou serodiamente morrerán; mais os que sinten en irmandade santa (onde as diferencias sociaes son pouco notabeis ou non existentes) non teñan medo á enternidade!”

Loita de classes? Ditadura do proletariado? Onde? PAPAINADAS! Poderia-se tratar mesmo de Rosenberg a falar da sinonímia entre Nacionalismo e Socialismo, o protagonista deste texto nom diverge ideológicamente em momento nenhum com o mestre. É certo que Risco jamais chamou-se assim mesmo socialista, polas connotaçons que dita palavra tinha em aquele tempo, associada ao marxismo, a um materialismo que detestava. Mas na prática Risco agia como Socialista, porque practicava um Nacionalismo “bem entendido“ como Rosemberg e o próprio Viqueira, um nacionalismo que nom entende de classes nem de divisons arbitrárias, um Nacionalismo que inclui a todos os membros do país, e que reconhece que a essência última da alma do povo descansa naqueles que cultivam a terra com as suas mãos e atopam-se longe da degradaçom desses campos de cimento e asfalto.
 
No seguinte texto nota-se ainda mais detalhada a impronta do mestre, e citando nada mais e nada menos que ao romântico Goethe.

SER OU NON SER

I - Arredor de min xurde o esplendente espectáculo da Primadeira, gigante ondeada de vida, de reproducción da realidade fonda, movida d'aquil perseverar no seu ser, da arela de vivir e que versificara Goethe. Cada átomo de vida exáltase cubizando perdurar en si mesmo e abranguer a mais maravillosa florazón […] O que non s'afirme e perdure será asimilado, esmorecerá, despois morrerá.

II – Cando un home atravesa na sua vida unha crise, pónse o dilema de ser ou non ser. Que é isto senon perguntarse: se como individuo ou non ser? Os povos, personalidade coleitivas tamén nas suas grandes crises sinten en toda a sua acritude o dilema de ser ou non ser. E non equival esto a seren co'a sua propia alma, co'a sua propia esencia ou non seren?

III – Os que AMAMOS Á NOSA RAZA GALEGA, ao noso povo e á sua persoalidade tan bela, sentimos hoje n'os noso peitos a angustia do ser ou non ser. Galiza se quer existir como un momento da civilización humán (única existencia dina) ten de ser ella mesma desenvolvendo as infinitas fecundas realidás que potencialmente encerra. Non podemos desejar pr'a ella mutilacios bárbaras, preludios de morte.

IV- Mas pr'a este é preciso que os galegos esteñamos dominados pol-o impulso d'existir. Tende aquí o capital. Fagamos profesión de fe de galeguismo e convservando sempre un hourizonte mundial profundamos nas fonduras da nosa historia. Cando unha grande e valora minoría (os precursores loitan rejamente) chea de alma accesa, de galaicismo nasza, suas energias iranse difundindo pol-o país enteiro e apresentaranse as producciós universaes da RAZA ao calor d'un novo ideal.

V- O noso dilema é, galegos, ser ou non ser. Seja un acto de vountade a súa resolución vital. Seremos con toda a plenitude de existencia. E a lingua ancestral n-os nosos beizos acredite a espranza inmensa na patria dos fillos!

O paifoco do Miragaia contará que estes textos nom tenhem semelhança com o "Ser diferente é ser existente” do mestre, NADINHA! Malditos Risquiáns!

A NOSA LINGUA

“Galegos, amade, cultivade o rico tesouro da nosa língua. So falando-a seredes libres, ja que o home SEN RAZA É UNHA ABSTRACCIÓN. ¡ORGULO DE RAZA EU VOS PIDO! Ser libres e sel-o como homes, como RAZA e como individuo. E lembrádevos que dí Goethe: “So aquel que soubo conquerir cada día a sua libertade é dino de ser libre.”

Do seguinte capítulo ham estar bem orgulhosos os da fatoria Soros e o lóbi LGTB
 
O CAMPO E A CIDADE

“Entre a cidade e a aldea houbo longo tempo fonda separanza. As gentes, habitantes das casupas agachadas nas vellas fragas e nas anosas carballeiras, poseían unha existencia propia, original, tiñan a sua língua, os seus usos, e do mesmo geito que o labrego traballaba as leiras, c'o arado celta, gardaba a sua alma, no mais íntimo, millentanarias reminiscencias. Os vellos deuses, cubizosos de fugir do exilio, moraban ainda ocultos nas congostras, n'os boscos, e n'os mariños penedos. Todo era alí primitivo, mais tamén rexo e sinceiro! Existencia verdade, producíndose real e positivamente de si mesma! Ali se mantiña intacta a alma galega e milleiros de GERMENS FECUNDOS, latitantes agardaban somente un impulso para desenrolaren, que non viña de ningures, porque a cidade, que debía da-lo, iñorábase a si mesma e â durmente campía. Dito d'outra maneira: non jurdía a visión crara dos problemas do país.”
 
“¿Cál era a razón d'esto? Houbo en Galicia unha época, e algúns viven ainda nela, na que se cultivaba unha vida falsa d'irrealidade e apariencias; críase en cousas imainarias e esquecíanse a substancia e os problemas do noso povo. Os galegos deron en imitar unha existencia banal e leviana, DECADENTE e AMANEIRADA. Ainda nos momentos d'espargemento, nos que parece tiña de predominar a espontaneidade, jurdía o RASGO D'EXOTIDADE que deviña âs veces de BRUTALIDADE. O canto e a poesía, entre outras cousas engebres, se desleixaban e as prazas de touros se lixugaban con sangue, entrementres, en festas bárbaras contrarias aos INSTINTOS RACIAES.”

O QUE PRECISA A NOSA JUVENTUDE

“Oje os homens novos que podían ser unha esperanza háchanse nas mais das veces n'un triste estado. Os uns atópanse sumidos n'un groseiro materialismo; están sô para aquello que eles chaman práctico. Os outros encóntranse domiados por un neurotismo egoista entre rayolas de lua, Colombines e Pierrots! Eu sinto pena, eu sinto un dôr fondo ante o espectáculo da nosa mocidade.

Para regenerarse as novas geracións deben encerse de idegalismo, ROMANTISMO, de entusiasmo pol-as grandes cuestiós humanas. Non quero eu un idealismo tolo como o de D. Quixote; quero un idealismo práctico da vida. Este exige que nas cousas mais pequenas da nosa existencia penetre a ideia e as aloumiñe.

Un exemplo d'este idealismo vol-o ofrece o zapateiro-poeta santiaguês, un grande representante da NOSA RAZA, que facendo zapatos n'un modesto taller compostelán, creaba un dos dramas millores d'España. Na sua alma iban surgindo, mentres realizaba o seu traballo de humilde artista, verbes que traducían todas as arelas da NOSA RAZA.
 
Cando a nosa juventude, seja ROMÂNTICA, idealista, volverá a ser galega, porqu'o ROMANTICISMO e o idealismo é esencial â NOSSA RAZA. […] Juventude galega, non teñas vergoña de sentir, de chorar as grande COITAS DA RAZA, da patria e dos homes, non renegues d'elas. Juventude galega, faite idealista, ROMÂNTICA, poetizante. ¡O mundo será teu!”

A respeito da sintetizaçom no tocante identitário Galaico e Europeu continua na mesma linha do mestre e sem defraudarmos no capítulo com o que finalizo este trabalho.
 
 GALIZA – IBERIA – EUROPA

“Nós, galegos, como toda nación, temos unha misión que cumplir. Temos que crear n'estas verdecentes costas atlánticas unha nova cultura ibérica, da que depende o porvir d'Iberia mesma. Nós representaremos unha civilización céltica do sur próxima âs actuás civilizaciós célticas europeias, de grandísima exquisitez, asín como éstas c'as culturas do centro e norte d'Europa. Dixen.”
“¡TREME A NOSA RAZA COMO UN GIGANTE DURMIÑENTO E AMEAZA C'UN MEDOÑENTO DESPERTAR!”

CARALHO COM O NACIONALISMO CÍVICO ANTI-RISQUIÁM!! 
 
Suponho que aos upegalhos que se lhes deu por botar umha olhada a esta obra estaria-lhes a piques de estourar os seus cerebros esboçados com panfletadas marxistas e feministas. 
 
Xoán Vicente Viqueira Cortón foi um dos nossos, e pouco ou nada a ver com os que dim em chamar-se hoje nacionalistas. Quem queira seguir a mesturar marxismo com nacionalismo histórico é livre, assi mesmo como de pendurar ridículas estreleiras na galeria, mas só se vos pide umha cousa, e é que deixem de manipular aos nossos pensadores.

 
Manuel Miragaia fotografado no túmulo do poeta andaluz Antonio Machado. Anti-nacionalista honrando a outro, este derradeiro deixando escritas perlinhas robesperrianas como a seguinte:
 
"De aquellos de quienes se dicen ser gallegos, catalanes, vascos, castellanos, etc... antes que españoles, desconfiad siempre. Suelen ser españoles incompletos, insuficientes, de quienes nada grande puede esperarse" Antonio Machado Ruiz


Afonso Denis Carvalho Souto

Fascismo e Nacional-Socialismo a juizo de Risco

"Horrez gain, ni ez naiz faxista, nazional sozialista baizik" "Ademais, nom som fascista, som nacional-socialista" Jon M...