Amosando publicacións coa etiqueta europa. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta europa. Amosar todas as publicacións

martes, 2 de marzo de 2021

Romanizazón da Gallaecia?

Os galaicos eran calificados por persoeiros da talla do xeógrafo Estrabón e do poeta Ausonio como feroces e antisociais bandidos. Para os reputados historiadores Abilio Barbero ou Marcelo Vigil, Roma non causaria un efeito fundo nen unha notória modificazón da vida social, cultural ou relixiosa dos autóctones das terras do norte peninsular.

 Dende o ponto de vista arqueolóxico, é importante o feito de que se atopa-se xa en tempos de grande romanizazón en pleno Alto Império Romano do século III, unha inscripzón en Dobra adicada ao Deus Erudino, constituindo unha evidéncia da pervivenza das crenzas e deidades autóctones totalmente vivas.

Ara de Erudino, em Torrelavega. 
Conta Estrabón que baixo o resgardo de Erudino repousavan os guerreiros caídos, asi como os autóctones sacrificavan machos cabrios, cavalos e prisioneiros.

Defenden estes autores que a forma de vida do norte rachou coa chegada de Roma, devido á primeira oposizón e posteriormente, coa tardia aceptazón do poder de Roma, ao carácter rural que perviviu e resistiu a tentativa de urbanizazón romana, un método de romanizazón irresistível que non se deu.

Estos autores propoñen que os povos do norte que se enfrontaron aos Árabes na Idade Média eran os mesmos povos que se enfrontaran a Roma uns 700 anos antes.

O historiador Francisco Jordá afirma que numerosos castros son de época romana, coa intenzón de agrupar nas estruturas nativas ás poboazóns dispersas en caseríos. Nos castros non se atopa ningún tipo de urbanismo de tipo romano, nen na pranta nen nos edifícios. Na área galaica das atuais Galiza e norte de Portugal fixo-se, como noutras rexións da península, a fora, un sistema organizativo baseado na concentrazón da dispersa e rural povoazón autóctone en núcleo populacionais ao estilo urbán, onde entravan en contacto co mundo romano, e que ademais funcionava como mercado.  Nas zonas de astures, cántabros e vascóns estabeleceron-se os castella, un equivalente. Pero isto era extremadamente rudimentário, en vilas ao estilo de castros romanizados moi lonxe das villae da hispánia romana.

CASTRO ¨ROMANIZADO¨ VS VILLAE ROMANA
En toda a Galécia, agás centros como Lucus Augusti ou Flaviobriga, existe unha auséncia ou escaseza de materiais como terra sigillata ou ánforas, que eran comuns polo numeroso comércio de viño, aceite e alimentos comuns doutros pontos do Império, evidenciando neles un contacto con Roma. Alén disto, sabemos que baixo a dominazón de Roma non existia unha economia monetária nas terras galaicas, pervivendo como sabemos meiante a arqueoloxia, a economia natural, pois en todo o território apenas existen achados de moedas.

Para Jordá, pese a non existir a moeda e ser empregada no canto chapas, existia o comércio que deixaba atrás un pasado de economia baseado no troco. Seguindo a linha da arqueoloxia como fonte, evidencia-se tamén que non se produciu unha asimilazón da cultura romana na Galécia na completa auséncia de recintos como teatros, anfiteatros ou circos, asi como de edifícios relixiosos de tipo romano.

M. Rostovtzeff, reputadísimo historiador, sinala que a romanizazón nas terras dos galaicos acadou un nível baixísimo devido a que non constituian un atrativo para os colonizadores itálicos, o que lles permitiu conservar a sua fisionomia nacional e as suas peculiaridades, asi como o seu sistema económico e social. A urbanizazón romana ficou na superfície, mantendo-se asi a vella organizazón e mantendo a división en clans e tribos ou trebas. Isto evidéncia-se no parroquial suevo da alta idade média, onde é constatado perfeitamente como a nomenclatura das tribos célticas nativas pervive. 

Parochiale suevorum

 Podes-e comparar segundo este historiador, co fin de estabelecer un símil ou observar ou ver dende outra perspectiva, a romanizazón da Galécia coa das rexións de Nórico (actualmente en zonas de Austria, Baviera e Eslovénia) Panónia (actualmente maior parte na Hungria, ao sur do Danúbio) Mesia (comprendida entre a Bulgária e Sérbia hoxe) ou Trácia, nos Balcáns.

Evidéncia da condizón de non romanizados tamén constitue-a o feito de que nos primeiros anos do século II os symmachiarii participaron no exército de Roma como elementos non romanos, o que demostra-nos que neste período eran considerados estranxeiros. No século II xa facian vários centos de anos que no sur peninsular os hispanos facian parte do exército como romanos de pleno direito, dando-se casos como os da IX Legio Hispana que, de feito, participou nas chamadas Guerras Cántabras contra Galécia, quen sabe, se cecais fixeran parte de aquel episódio memorável do Medúlio.

Vários séculos depois da conquista de Roma, continuavan a funcionar perfeita e inalteradamente as estruturas sociais nativas. Neste senso, é preciso indicar que existen 2 inscrizóns que sinalan a existéncia de principes no Norte da Hispánia. O principe era un maxistrado autóctone que tiña, provavelmente, como funzón, reclutar tropas.

Aspeito reseñavel é a existencia de gentilitates, como obtemos da inscrizón de Sasamón no 239. As gentilitates fan referéncia a un ordenamento social indo-europeu intermédio entre a família e a tribo, pero que non existia no mundo romano, o que nos serve como evidenciazón de que, neste ámbito existia un continuum entre as tradizóns de ordenazón social galaicas pre-romanas asi como a inexisténcia dunha constituzón romana no norte de Hispánia xa no século III d.C.

Para concluir, devemos lembrar que a romanizazón foi a primeira vez na que se realizou unha empresa tan grande como a da conquista e aculturazón de povos de Europa sen ter que realizar destruzóns étnicas dos povos autóctones, se non que imprimindo nos própios nativos a organizazón, estruturas, língua, modos de vida e, en xeral, a romanidade.

A realidade é que Roma tendeu a asimilar, no canto de destruir. Isto, segundo José María Blázquez , debia-se a que, ao tratars-e Hispánia dunha terra de explotazón como xa se comentou durante este traballo, necesitarian a mao de obra nativa para traballar, ademais de que a própria explotazón dos recursos por parte dos romanos provocaria un impacto na riqueza e no nível de vida que se traduciria na admirazón por Roma.

A romanizazón funda e total foi algo que nunca ambicionou o poder romano sobre Hispánia. A povoazón mais romanizada foi, loxicamente, a das cidades das áreas clasicamente romanas, pero a romanizazón non chegou a ser completa. E no caso das sociedades mais rurais e apartadas dos tentáculos de Roma como as galaicas ou británicas, é evidente que continuavan a viver segundo a sua tradizón, podendo dicer que se atoparon impermeáveis á romanizazón. De calquer xeito, seja onde for, Roma manifestava o seu dominio empregando a sensibilidade e as tradizóns locais.

A política de Roma foi, dende o primeiro momento, a de respeitar as diversas estruturas politicas, sociais e ideolóxicas pré-existentes nos povos nativos de forma xeral, e estas permaneceron inalteráveis no tempo en terras como as nosas.

Roma sen dúvida deixounos a língua, o direito (xunto co noso direito común celta), as estradas, e moitas outras cousas aos galaicos e europeus en xeral.  A impronta das águias romanas sobre Europa, dende terras normandas até a Lusitánia, é de enorme valor e contribuiu a facer Europa. Pero nós, galaicos, temos que sentir orgullo en ser o mesmo povo que prosperou e navegou os bravos mares do Atlántico, que con pequenos aportes romano-xermánicos constituiu o primeiro reino do ocidente fai mais de 1.500 anos e que depois resistiu ao poderoso inimigo sarraceno, reconquistando a sua terra, sendo motor durante 8 séculos dun dos maiores hitos da história de Europa. Temos que lembrar a nosa história e comprender que hoxe, nun mundo onde o ouro ten mais valor que o sangue, onde a família, o povo e a identidade estan-se a perder, compre iniciar unha nova Reconquista. A nosa civilizazón céltica ten que voltar ser faro de Europa para conquistar o futuro.


Arias Pestomarco

mércores, 11 de novembro de 2020

Da origem da cultura celta na Europa Central ao Berço do Atlântico

 

Apesar do que poida parecer à primeira vista, na História os conceitos estám  sujeitos a revisom, nom diria isso continuamente, mas com frequência. Este é o caso da cultura celta como um conceito geral. 

O começos dos estudos célticos estám intimamente ligados à concepçom centro-europeia que promoveu o academicismo francês e alemão nos séculos XVIII e XIX. Mas hoje estám em desvantagem, ao menos pola maior parte do mundo acadêmico contemporâneo, que se mantém num lugar intermediário entre essa ideia, como digo, já desatualizada, e a nova tendência promovida dende o espaço atlântico que defende umha origem do mundo céltico no Costas ocidentais europeias, aliás, algo que nom é tam novo como contarei mais tarde. Som as duas teorias opostas que analisaremos em linhas gerais a seguir.

Tabela de conteúdos

1 A primeira versom. A cultura celta nasce na Europa central e expande-se em ondas.
2 A mudança de paradigma. A Nova Teoria Celta
3 Umha celticidade mais ampla
4 A difícil questom da linguagem.
5 A teoria da Europa Céltica Atlântica
6 Um celta cada vez mais velho
7 Em suma, surge um cenário muito mais complexo.

A primeira versom. A cultura celta nasce na Europa central e expande-se em ondas

Hallstatt lembra algumha cousa ? E La Tène ? Ok, estamos nessa fase. A história da cultura celta é definida a partir do século XIX com base em descobertas arqueológicas de grande importância. No complexo mineiro de Hallstatt existem mais de 2.000 túmulos dumha sociedade que polo menos nas suas fases iniciais pertence à Idade do Bronze, e na sua segunda metade já é considerada a precursora do mundo celta posterior, dentro da Idade do Ferro.

 
E é que o mundo celta está associado, nesta etapa, à Idade do Ferro. Umha elite que surge das trocas comerciais entre o norte e o mundo mediterrâneo, que recebe um bom número de influências culturais que dam origem a umha sociedade de príncipes por volta do século VIII aC que estám sepultados em grandes tumbas monumentais (Hochdorf, etc.).

Os manuais pré-históricos seguem o relato clássico de que depois de Hallstatt veu a arte de La Tène. Nas margens deste lago, um sítio arqueológico também é constituído por túmulos e oferendas rituais nos que se atopam objetos de excepcional qualidade artística. Nele já atopamos aos celtas que conhecemos por meio de fontes clássicas. Eles estám localizados nas cabeceiras dos grandes rios e comercializam fluentemente com o mundo grego (o túmulo da senhora de Vix estaria localizado no trânsito entre Hallstatt e la Tène).

No século IV aC, surgiu umha série de circunstâncias que ocasionaram migraçons que exportarom essa cultura para toda a Europa e formarom o clássico céltico, aquele que chegou da Galácia na Anatólia aos celtas da Galiza e a Península Ibérica, além de chegar às ilhas britânicas ...

A teoria mantem-se ao longo de quase dous séculos evoluindo e refazendo-se, e até mesmo ajustarem-se às novas descobertas arqueológicas até a primeira metade do século 20, mas hoje nom é mais aceitada na sua totalidade. Coidado, nom significa que nom seja válido, mas que deve ser qualificado.

A mudança de paradigma. A Nova Teoria Celta

Precisamente o desenvolvimento da arqueologia começou a fazer umha série de perguntas incômodas às quais a velha teoria nom conseguia responder. Por exemplo, as grandes migraçons, aceitadas durante os derradeiros dous séculos, começam a ser questionadas.

Pesquisas em lares celtas mostram que o componhente humano, ou seja, a impressom digital genética, quase nom registra mudanças nos séculos nos que devia ter sido detectada umha mudança nos genes dos habitantes dos territórios aos que chegarom as invasons celtas.
 
Haplogrupo R1b do cromossomo Y. Considerado típico dos europeus ocidentais, ocorre principalmente em populaçons do Atlântico europeu. Foi introduzido na Europa por volta de 2500 AC

Portanto, nom houvo migraçons em massa, polo menos nom na quantidade necessária para causar mudanças nas populaçons conquistadas, agás nalguns casos específicos , como as migraçons que derom origem à Galácia na Anatólia, e os movimentos de tribos testemunhados por latinos e gregos com o saqueio de Roma e Delfos ou com movimentos de famílias de guerreiros gauleses em direçom à Península Ibérica na época romana.

Mas nom só isso, na Europa ocidental, isto é, aqueles territórios que o celtismo considerou aqueles que preservaram com pureza os vestígios da antiga raça celta som estudados em profundidade e conclui que estám mais relacionados com os habitantes da Galécia e o noroeste peninsular do que com a Europa central, ou seja, nom ocorrerom tais invasons, mas atualmente está sendo formulado um novo processo denominado difusom.

Uma celticidade mais ampla

Outra rachadura na velha teoria é que nom existe um conceito único de celticidade. Algo era considerado celta se fosse lateniano, mas as culturas como a galaica nom apresentam traços latenianos na mesma medida que os gauleses, com os quais se relacionam.

Presentemente considera-se que o antigo céltico nom só possuía umha área principal e vários derivados, senom que cada um deles, provinte dum substrato comum, apresentava características diferentes. Essas áreas som galaicas, celtibéricas, insulares, centro-europeias, a península italiana e os gálatas da Anatólia.

Cada um deles, apesar de como digo, ter origens e laços culturais apresenta umha evoluçom diferente que pode ser considerada celta sem atender a todos os requisitos que som assumidos para a era latina.

A religiom tampouco tem que ser inequívoca. O celtismo identificou o druida com o celta, e essa relaçom é verdadeira, mas nom única. Pode haver celtas e pode nom haver druidas. Nom temos registro deles, exceto na Irlanda, Ilha-Bretanha e na Gália. Mais tarde a literatura celta irlandesa faz com que os vejamos na ilha, por isso entendemos que pode ser um processo insular que se espalhou pola Gália. O próprio Júlio César dize-nos nos Comentários sobre a Guerra da Gália que os druidas continentais iam estudar às Ilhas Britânicas.

Nem na Galécia, nem na Galácia, nem na Gália Cisalpina, nem entre os Druidas dos Balcãs, encontramos Druidas. Nom estava lá? Seria estranho se César nom nos tivesse falado sobre eles na Galécia, se é que existiam. No entanto, sabemos que existiam vates entre os galaicos e mesmo entre os celttíberos no final da antiguidade.

No entanto, temos uma série de deuses que aparecem por todo o continente, alguns deles podemos considerar como pertencentes às sociedades celtas (antes pré-célticas) indo-europeias da Europa ocidental, mas outros som claramente célticos e se estendem por todo o território.

A difícil questão da linguagem.

Talvez seja umha das mudanças mais importantes do antigo paradigma, e na qual a nova concepçom do Céltico é baseiado. A língua e a cultura deviam ter viajado com os celtas à medida que se expandiam do seu lar ancestral na Europa Central, e o feito é que agora está sendo apontado o oposto.

A linguagem céltica (antes chamada proto-céltica) surge, segundo autores como John T. Koch, no extremo oeste da Europa. As referências mais antigas a umha língua céltica, sempre segundo estes autores, encontram-se no sul de Portugal, entre a tribo dos Cinetes. A estela de Lagos fala de um Nerio, um nobre da Galtia (Fisterra, Galiza).

 “Invocando os Lugos do povo Neri (niir), em comemoraçom a um Nobre dos Kaaltee / Galtia (Galiza): ele repousa para sempre ali. Invocaçom de todos os heróis. O túmulo de Taśiionos o recebeu ” (traduçom da leitura de John T. Koch)”
 
Esta inscriçom pertence à cultura Tartessica e é a mais ampla preservada até hoje. É datado do século 5 AC. As línguas célticas da Galécia e a Península Ibérica também som mais antigas que o céltico continental, parece que a língua vem dum lado e a cultura artística doutro.
 
Os membros da classe social proprietária que goza de todos os direitos civis dentro da sua Treba ou Terra entre os Celtas da Europa Atlântica chamam-se ari, aires. O primeiro aire, “nobre”, conhecido em todo o mundo Celta, dos tempos da Idade do Bronze, foi, segundo proclama sua estela funerária, redactada com caracteres tartésicos em Celta Antigo Comúm, um araiui, aire, ari,  “nobre”, Nerio da Kaltia, um excingo, ‘heroe’ galego da Costa da Morte do finisterre atlántico chamado Tássionos. Há duas categorias de aires, aaltanobreza, milites, bene nati, chamados em Irlanda flaths, (lat. med. s. miles, pl. milites); e os bó aire.
 
A teoria da Europa Céltica Atlântica

Koch formula a hipótese de que sobre um substrato de povos indo-europeus umha cultura que se desenvolveu em direçom ao Bronze Final na área atlântica, na qual surgiu a primeira e mais antiga língua céltica. Nom pode ser umha consequência do mundo de La Tène, que ainda nom se desenvolveu, mas contém as formas que mais tarde se repetem entre os celtas do resto do continente.

Esta cultura chamado do bronze, documentada em toda a fachada atlântica europeia, é a dos Finisterres. Os fenícios souberom disso quando navegaram além dos Pilares de Hércules na procura de metais. Curiosamente, é nesta área geográfica que as tradiçons célticas forom mantidas nos países da Europa de hoje.

Entre estas costas, como já dissemos, existirom relaçons comerciais que chegarom mesmo ao sul da Península e das quais sem dúvida participarom. Neles surgiu umha língua, o antes chamado proto celta , quefoi umha língua franca entre essas áreas de influência atlântica.

Tendemos a pensar, influenciados pelo celticismo centroeuropeu alemão e francês, que a cultura espalhou-se da Europa Central para as costas atlânticas e agora dizem-nos que é o contrário. A verdade é que na época em que foi formulada a primeira teoria sobre os celtas, o desconhecimento das relaçons comerciais durante a Idade do Bronze era quase absoluto em comparaçom com os dias de hoje.

Um celta cada vez mais velho

A visom atual que temos sobre o mundo céltico é mais ampla e mais antiga do que aquela suposta até agora. O início desta cultura é estabelecido num contexto de intercâmbio comercial da costa atlântica europeia, provavelmente nos Finisterres atlânticos e arredores, onde o destino comercial britânico como fornecedor de estanho floresce por um lado, e o mundo celta da Península Ibérica onde floresce um reino que atraiu o interesse dos fenícios e gregos.

No final da Idade do Bronze, ocorrerom mudanças que nos deixam indícios que falam do declínio da parte ocidente peninsular do comércio atlântico e umha intensificaçom das relaçons comerciais e culturais entre o Atlântico ocidental insular e a Europa central ocorre quando chegam influências mais do que as invasons, de pessoas do continente às ilhas, especialmente à futura Gram-Bretanha.

Em suma, surge um cenário muito mais complexo.

Nos Finisterres da Europa Ocidental, floresce umha cultura do bronze, apresentando umha série de vestígios que nos permitem assegurar que existiram relaçons comerciais e humanas estreitas entre os povos que o constituem. Nesse contexto, desenvolve-se umha linguagem que consideravam proto-céltica, mas é celta, e que lança as bases dum antigo céltico no Atlântico.
 
Koch defende a ideia de que as línguas célticas originaram-se como um ramo das línguas indo-europeias nom na Europa Oriental, de onde se irradiaram para o oeste, mas surgirom na Península Ibérica (atual Galiza e noroeste peninsular) entre os galaicos, celtíberos e povos vizinhos as línguas paleo-hispânicas proto-indo-europeias e nom-indo-europeias nativas (relacionadas com o basco), com algumha influência fenícia no leste.

Deste cenário eles espalharom-se para o leste para o que foi mais tarde a Gália (moderna França, Alemanha e áreas vizinhas), onde as formas mais antigas das línguas itálica e germânica já teriam-se desenvolvido independentemente do proto-indo-europeu. Isto nom é aceitado por grande parte do mundo acadêmico, mas está promovendo novas visons de como o mundo Celta se desenvolveu, umha que podemos considerar claramente Europeia e que faz parte da nossa tradiçom cultural, mas que foi relegada a um segundo ou terceiro plano no que diz respeito às culturas clássicas mediterrânicas no mundo académico. Algo está a mudar.

 
Redacçom da web Celtia

martes, 3 de novembro de 2020

Black Lives Matter? HIPÓCRITAS!

 

 “Dilhe aos meus filhos que os amo”, dixo Simone Barreto, umha cidadana brasileira negra que vivia em Nice e foi à missa o 29 de outubro na Basílica de Notre-Dame da cidade. Junto com outros fiéis, dous dos quais forom massacrados,  ela foi atacada polo terrorista jihadista Brahim Aoussaoui, apesares de ter sido atacada conseguiu refugiar-se, ferida e ensanguentada, num bar próximo, onde perdeu a vida momentos depois.
 
Estamos a espera com real impaciência por parte de todo o fanatismo progressista, o feminismo anti-patriarcal, o movimento LGTBQI nas suas muitas variantes, o movimento racista anti-branco chamado Black Lives Matter [Vidas Negras Importam], assim como a hierarquia eclesiástica governada pola Sua Santidade, o Papa Bergoglio, que foi abençoar pessoalmente a chegada de imigrantes à ilha de Lampedusa – e entre eles estava o assassino (nesse mesmo dia ou noutro) – Por favor, digam-nos o dia e a hora de pedir umha manifestaçom de protesto polo assassinato vil desta negra brasileira, já que polo menos ela merece-o.
 
Se eles querem esquecer os outros pobres brancos assassinados – que vem sendo o comúm nos esquemas de pensamento e acçom de tais pessoas. Mas para ela? Umha negra do brasil? … Vam esquecé-la? É possível que nenhum dos seus jornais e televisons todo-poderosos do Sistema sequer o mencione?

Ah, sim! Na porta da Basílica de Notre-Dame de Nice há neste momento umha infinidade de flores e candeias à vista. Jihadistas que se preparam para novos ataques (um cura de Lyon foi baleado e ferido o outro dia) estám a tremer de medo com esta exibiçom de flores comovente.

J. R. P (ElManifiesto)

venres, 30 de outubro de 2020

O CAMIÑO A SEGUIR

 O CAMIÑO A SEGUIR

O grande problema histórico do nacionalismo galego foi e segue a ser unha ausencia de via. Unha via forte unida e xenuina que xunte nun proxecto o sentir da nosa xente.

A situación política actual mete nun dilema moral a moitos galegos ao non ter un referente político, e ter que elexir entre "defender" valores e o noso modo de vida escollendo forzas políticas de caracter estatal (PP VOX) ou a "defensa" da nosa cultura (BNG). Duas opcións nefastas prao futuro da nosa terra e do noso pobo.


Hai distintas formas de facer camiño, pero o importante é manter o rumo firme nos pilares que nos trouxeron ata aqui como pobo. Illarse dos elementos externos e facerse forte na tempestade que representa a sociedade actual, e levar consigo mesmo os tres pilares vaias a onde vaias.

Baseámonos ise sentir na defensa dos fundamentais:

Raza (o noso pobo)
Terra (territorio)
Tradición (cultura)

A istes pilares debémonos, e por eles hai que loitar. Raza: traendo novos galegos ao mundo. Terra: defendéndoa tanto territorialmente coma a sua riqueza natural e Tradicion: pasándolla as novas xeracions.

 Ricardo Loureiro Fontenla "Inchafoles"


Meme-Vídeo exemplo de "nacionalismo" bngeiro.

mércores, 28 de outubro de 2020

Direita Galeguista de Ponte-Vedra 1935


DIREITA GALEGUISTA DE PONTE-VEDRA

O anúncio da reforma constitucional e a situaçom política criada ca suspensom do Estatuto catalão, dam segurança de que num prazo nom mui afastado terá que prantear-se diante do país a questom das autonomias regionais. E ocorre, em singular contraste com outros povos hispânicos, que os partidos políticos de direitas galegos se mostram hostis ou quando menos cheios de receios quando se trata de pedir para Galiza o mesmo regime de liberdade que se outorgue a Catalunha e às províncias bascas.

Este feito levou-nos a pensar na conveniência de que se forme umha agrupaçom adiçada à defesa da autonomia galega integrada por quantos de ela tenham umha interpretaçom favorável à política direitista. Eis aqui como nós concebemos o ideário que tem de informar o novo agrupamento.

GALEGUISMO

Diremos, sem eufemismos, que nom somos singelamente “regionalistas”. A autonomia que pedimos nom se basa só numha diferenciaçom de condiçons geográficas que requeira medidas especiais para o desenrolo económico. Defendemo-la como corolário da diferenciaçom étnica do povo galego que conserva a sua estabilidade no meio rural. É mester que tenha amplitude de abondo para estimular a vida dumha cultural particular, e areamos que se nos deixe estabelecer a jerarquia dos valores sociais e ter um sentido da vida ajeitado ao processo histórico da nossa cultura.

A esquissam vertical do Estado, à distribuiçom do poder político entre os grupos profissionais que olham os problemas desde um ponto predominantemente económico, oponhemos a existência dos grupos étnicos com compressom do problema total da vida humana, co alicerce da história, coa exaltaçom dos valores morais e co direito incontrovertível a reagir com liberdade a sua vida interna dentro das normas gerais, produto também de outro processo histórico que politicamente culmina e se concreta na Constituiçom do Estado.

O NOSSO IDIOMA

O idioma dum povo nom é somente o condutor da sua cultura: é também o seu exponente e um factor da sua criaçom. Conhecer um idioma é assimilar-se o complexo de ideias e sentimentos que formam a trama dumha cultura. Tem-se dito que toda língua é um templo que conserva como umha relíquia a alma dos que a falam. Se queremos manter coa alma de Galiza a nossa própria originalidade pessoal, temos que defender o seu idioma. Aos filólogos, literatos e poetas, compre trabalha-lo e desenvolve-lo para que aqueça de cheio as necessidades de expressom da nossa cultura; mais às organizaçons políticas compete chamar para Galiza o direito a regular o uso do seu idioma na sua vida interna e a nom consentir sem protesta que no nosso meio rural, na escola costeada com fundos públicos, se omita o ensino da língua materna nem se prescinda dela como meio adequado para a transmissom de conhecimentos às crianças.

RELIGIOSIDADE

O respeito à crença religiosa e à prática do seu culto é postulado da liberdade individual de consciência, é socialmente um elemento de integraçom política. Consideramos a defesa dos valores espirituais do nosso povo vinculada à defesa do espírito cristão que os informa. Sustemos o direito a professar, praticar e ensinar publicamente a Religiom Católica. Como crentes e como galegos nom só nos oporemos à discristianizaçom de Galiza, senom que intentaremos levar à vida intelectual e à vida legislativa soluçons cristãs. Exaltando o valor da jerarquia eclesiástica na vida do nosso povo, nom duvidaríamos em destinar fundos públicos, quando a Constituiçom do Estado o permita, a melhorar as instituiçons formadoras do clero, para que poda de cheio cumprir a sua missom moralizadora e evangélica.

NEM MARXISMO NEM CAPITALISMO: COOPERATIVISMO

O marxismo que se baseia na interpretaçom materialista da história e na luita de classes, e aspira a degeneraçom das culturas num internacionalismo com idioma único e cultura proletária única, é incompatível co nosso conceito do galeguismo que afirma a preponderáncia dos factores morais no processo histórico dos povos e o desenvolvimento paralelo e progressivo das diversas culturas que se integram sem se destruir. Galeguismo e marxismo som para nós irreconciliáveis.

Ainda sem esta oposiçom doutrinal, Galiza nom oferece as condiçons que umha política marxista esixe porque aqui o processo histórico caminhou no senso inverso à concentraçom capitalista, e porque o marxismo nas suas experiências históricas tem-se mostrado como inimigo do pequeno proprietário rural, classe que constitui o nervo da vida social galega.

Nem marxismo nem capitalismo; nem ditadura proletária, nem ditadura burguesa. A política ajeitada a um estado social de respeito à personalidade humana, ao senso da responsabilidade individual, a actividade criadora perante a qual cada homem poda talhar diariamente e em cada hora o senso da sua vida, a sentir a alegria do trabalho.

Pode-se conceber umha socializaçom sem marxismo, singelamente pola organizaçom sucessiva e crescedeira de serviços públicos para satisfazer necessidades humanas antes atendidas em regime de empresa privada. Sem que cada avance particular contradiga a nossa doutrina, o ritmo tem que ajustar-se de tal jeito que nom se crebe o equilíbrio ante o volume do serviço público e o da empresa privada e continue colectivamente a economia desenvolvendo-se principalmente baixo o estímulo da iniciativa individual.

Opomo-nos de igual jeito à tendência capitalista a concentrar a direcçom financeira em poucas maus permitindo exercer pressons eficazes sobre o trabalho ou o pequeno produtor até conseguir a sua destruiçom económica. Sobre este capitalismo baseia-se a injustiça anticristã da vida económica do nosso tempo.

Nem capitalismo nem marxismo: engranagem de pequenos proprietários e de produtores organizados cooperativamente que tenham da actividade económica um conceito subordinado ao senso moral dos fins humanos.

PROBLEMA ECONÓMICO

Nom é deste lugar fazer umha exaltaçom da transformaçom que o cooperativismo podia tentar na vida de Galiza ou catalogar os problemas económicos do nosso povo. Abonda afirmar que a nossa estrutura social descansa na organizaçom rural e marinheira. A primeira preocupaçom do nosso agrupamento será em tudo instante atender aos fundamentos da vida económica do nosso povo.

CONVIVÊNCIA NA GALEGUIDADE

Animamos o espirito da mais amplia compreensom para conviver com todo-los partidos galegos e cos seus dirigentes. A oposiçom doutrinal nom nos fará perder o respeito aos seus homes, desejando a todos, mesmo os adversários, o máximo acerto na eleiçom dos seus dirigentes, porque na duas hora levaram a representaçom de Galiza.

Umha referência especial ao Partido Galeguista. Coincidências fundamentais de ordem ideológico, afectos particulares para os seus afiliados, asseguram nom somente a cordialidade de hoje, senom a formaçom dum só frente sempre que seja preciso actuar na defesa da nossa Terra.

Ponte-Vedra 25 de Maio do 1935

José García Vidal – José Lino Sánchez – Darío Caramés – José Filgueira Valverde – José Sesto López – José Martinez Tiscar

Quantos se topem conformes co conveniência de organizar um agrupamento político de direita galeguista, faram chegar a sua adesom a D.J.Lino, Oliva 4, baixo. – Ponte-Vedra, antes do 15 de Junho.


 

Os belgas nom se sentem na sua casa

 
O Vlaams Belang, partido flamengo anti-imigraçom, continua na cima das enquisas em Flandres. Como explicar o incrível éxito da festa de Tom Van Grieken?

 Tom Van Grieken é o político mais popular do Facebook. A semana passada, a sua página passou a marca dos 500 mil likes. Até agora, supera todos aos demais políticos do estado belga. “É um meio interessante. Recebemos  comentários diretamente das pessoas. Sabemos se a mensagem chega ou nom”,  apontou o líder do Vlaams Belang à emissora De Zevende dag (VRT), o domingo (11).

A tática é simples: investir em massa nas redes sociais para cercar aos meios tradicionais e atingir diretamente aos eleitores em potencial. Com mais de 600.000 seguidores, o Vlaams Belang consegue mesmo ter umha audiência maior nas rrss do que os meios audiovisuais de referência flamenga, o VTM (437.000 seguidores) e o VRT (390.000 seguidores).

Mas por que os eleitores escolhem ao Vlaams Belang? Jan Antonissen, jornalista e autor do livro “De Ontfatsoenlijken” [Os Deploráveis] aponta cara dous elementos: desigualdade e identidade. “A diferença entre as pessoas é cada vez maior. Cada vez mais pessoas sentem-se excluídas da sociedade. Nom se sentem como na sua casa e sentem-se atraiçoados polos partidos tradicionais”.

O politólogo, escritor e colunista Dave Sinardet confirmou esta observaçom à RTBF: “A frustraçom ainda está presente em relaçom à política de migraçom, asilo e segurança. Em toda a Europa, esse fenômeno está a ocorrer. Vemos isso com Marine Le Pen na França, Geert Wilders e Thierry Baudet nos Países Baixos…”

Além disso, durante o longo período de negociaçõons para a formaçom dum novo governo, que durou mais de 16 meses, o Vlaams Belang repetia que era preciso voltar às urnas para que os cidadans se expressassem. Os outros partidos tampouco queriam novas eleiçons, porque “o único que poderia sair mais forte numha nova eleiçom seria o Vlaams Belang”, advertiu Caroline Sägesser, investigadora do Crisp.

O partido tampouco limita-se às rrss. Por exemplo, organizarom umha manifestaçom em massa em Heysel a finais de setembro, onde perto de 10.000 pessoas forom juntadas para alegar que o governo De Croo nom era o seu governo com a hashtag #nietmijnregering.

Milhares de partidários do partido flamengo expressaram a sua carragem num protesto contra a coalizom de maioria do governo definida para assumir o poder em resposta ao estancamento político. Comboios de carros chegarom a Bruxelas vindos de cidades do norte do estado, logo de que a maioria dos partidos flamengos nom estaviram representados no parlamento federal.

A Coalizom Vivaldi agrupou aos socialistas flamengos e francófonos, liberais e verdes, além dos democratas cristiãs flamengos numha tentativa de manter o Vlaams Belang fora. O estado belga foi às urnas o 26 de maio de 2019, mas dende entóm tenhem luitado para formar um novo governo federal.

Fonte: Free West Media

martes, 27 de outubro de 2020

Vicente Viqueira sem ingerências

 

 
 Nom deixa de ser rechamante o nível de manipulaçom à que som expostos os nossos pensadores nacionais. Pondo de exemplo a Vicente Viqueira, um notável patriota que como outras grandes figuras foi caracterizado com falsos traços; entretanto que outros elementares e importantes som como sempre bem agochados e omitidos.

Num jornal digital esquerdalho o monicreque Manuel Miragaia descreve ao nosso Viqueira do seguinte jeito: “O nacionalismo galego de Viqueira era democrático, republicano, federal, socialista e laico, en contraposición co galeguismo conservador e católico de Vicente Risco”.

A própria wikipedia (gal)  fixo ressonância destas irrealidade como de costume. Mas é necessário ponher isso na biografia dum histórico galeguista? Abofé que sim. Miragaia e este tipo de jornais som herdeiros de toda umha récua imperante na opinióm do “galeguismo histórico” dende a óptica marxista dende o ano 1975.

 
Por sorte conservo na minha biblioteca pessoal umha das suas obras.“Ensaios e poesias” , e baste com botar umha olhada e decatar-se que defende um nacionalismo romântico um bocadinho influenciado já polo Castelao humanista na altura (já nom era o tradicionalista ultra-católico). Mas dende logo, Viqueira nunca está na contraposiçom do nacionalismo e genuino de Vicente Risco. Polo contrário Viqueira admira ao pai e mestre ideológico.

Na parte que ele chama “DIVAGACIÓS ENGEBRISTAS” aponta o seguinte:

“Querendo corresponder ao honor que se me fixo invitando-me a falar dende esta tribuna que ten tan groriosa historia e pol-a que pasaron tantos espíritos seleitos e grandes oradores, aa¡fellas que meditei moito. Houben de renunciar por non hacharme con forzas d'abondo; mais vêndo que sempre debía pór o que poidera da miña parte na obra da renascenza galaica, fixen un esforzo e tratrei de decir algo; este algo son as presentes divagaciós engebristas.

Depois da interesante conferencia do señor Risco, onde nos espuxo con tanto coñecimento de causa a arte nova … Engebrista é o que engebriza, o que fai engebridade. Nós, que facemos o que é engebre, a engebridade, elaborando a materia que nos presenta a nosa alma, somos en fin de contas, ademais de todo o en “istas” que queirades, engebristas e engebristas por riba de todo.“


No capítulo adicado ao "LIRISMO" evoca constantemente aos instintos raciais do país.

“Lirismo é algo mais fondo, mais radical; lirismo é unha propiedade da alma. Pode tamén que tendamos a nos recollermos en nós mesmos, e tan fondo da nosa alma que as cousas n'ela van como perdendo a sua realidade eterna, e s'esván en puro sentimento arelante. Estas duas formas d'actividade consciente teñen o seu senso RACIAL […] Constitui a alma musical de Portugal e Galicia, que nos leva en reminiscencias, no mais aló dos tempos, â nossa RAZA céltica.
Hay unha antiga lenda nosa d'origen céltico que expresa o noso lirismo, saudosismo ou musicalismo. Eu non creio que ninguén da nosa RAZA poida ser feliz sen escoitar este rousinol divino.”
 
Se quadra para algum autorcinho como o Miragaia isto stem que ser umha autêntica tese marxista-materialista. Nos seguintes capítulos continua na mesma linha nacionalista autêntica, romântica, étnica e vitalista.

NACIONALISMO E ARTE

“O nacionalismo, sendo evolución, é-o pol-o tanto de produción: é fonte de productividade estética. Supondo un home músico, d'alma música fáce-lle traballar no arte contra a sua propia lei e individualidade, fáce-lle porceder épicamente [...] É por esto que a historia fala sempre en favor do artista que comprendeu o seu propio ser ou o artista de RAZA.”
“Castelao volveu sobre a sua RAZA e con un raro talento hachou un camiño. Mestre ja para os que veñan, quedará na nosa historia galaica como un criador e como un modelo”

O NAZONALISMO JURDINDO

“Cando pol-as baixas misturában-se elementos de regiós diferentes, as características lingüisticas e RACIAES afirmában-se mais ainda e juntos un provenzal e bretón eran aínda mais enxebremente provenzal ou bretón” 
 
No que concerce ao nosso pensar, nos seguintes título comprende o "nacionalismo" e "socialismo" dum jeito nada marxista ou materialista.

NACIONALISMO E SOCIALISMO

“I – Eis dous têrmos que non se poden contrapôr: nacionalismo, socialismo. É mais: o segundo é probablemente un aspeito do primeiro. Nacionalismo é irmandade na patria, é sentimento de comunidade ideial, é vontade de vida unánime traballando nun momento da humanidade.

II – O fondo de todos os socialimos di: que a ninguén lle falte o pan dabondo, que todos teñan un fogar sob a garimosa teitume, que a escola seja igual para todos, que non haja fame nen tiranía. No que non se entenden os socialismos é nas fórmulas, nos planos para arranjar a sociedade de maneira que aquel estado justo realíce-se.

III – Mais ¿como sintindo o ideal comunidade de patria, pode se tolerar que haja ciudadáns de duas clás, os probes e esfameados e os ricos e privilegiados? ¿Cómo non sentir nojo en que para os uns sejan todos os bens da vida e para outros nada? O nacionalismo non ve mais que irmáns na patria e él quere que todo o ben común pártase entre irmáns. ¡O nacionalismo é o santo calor, pai do socialismo!-

IV – Os povos en que unha loita civil (de pobres e ricos) separe aos ciudadáns, cedo ou serodiamente morrerán; mais os que sinten en irmandade santa (onde as diferencias sociaes son pouco notabeis ou non existentes) non teñan medo á enternidade!”

Loita de classes? Ditadura do proletariado? Onde? PAPAINADAS! Poderia-se tratar mesmo de Rosenberg a falar da sinonímia entre Nacionalismo e Socialismo, o protagonista deste texto nom diverge ideológicamente em momento nenhum com o mestre. É certo que Risco jamais chamou-se assim mesmo socialista, polas connotaçons que dita palavra tinha em aquele tempo, associada ao marxismo, a um materialismo que detestava. Mas na prática Risco agia como Socialista, porque practicava um Nacionalismo “bem entendido“ como Rosemberg e o próprio Viqueira, um nacionalismo que nom entende de classes nem de divisons arbitrárias, um Nacionalismo que inclui a todos os membros do país, e que reconhece que a essência última da alma do povo descansa naqueles que cultivam a terra com as suas mãos e atopam-se longe da degradaçom desses campos de cimento e asfalto.
 
No seguinte texto nota-se ainda mais detalhada a impronta do mestre, e citando nada mais e nada menos que ao romântico Goethe.

SER OU NON SER

I - Arredor de min xurde o esplendente espectáculo da Primadeira, gigante ondeada de vida, de reproducción da realidade fonda, movida d'aquil perseverar no seu ser, da arela de vivir e que versificara Goethe. Cada átomo de vida exáltase cubizando perdurar en si mesmo e abranguer a mais maravillosa florazón […] O que non s'afirme e perdure será asimilado, esmorecerá, despois morrerá.

II – Cando un home atravesa na sua vida unha crise, pónse o dilema de ser ou non ser. Que é isto senon perguntarse: se como individuo ou non ser? Os povos, personalidade coleitivas tamén nas suas grandes crises sinten en toda a sua acritude o dilema de ser ou non ser. E non equival esto a seren co'a sua propia alma, co'a sua propia esencia ou non seren?

III – Os que AMAMOS Á NOSA RAZA GALEGA, ao noso povo e á sua persoalidade tan bela, sentimos hoje n'os noso peitos a angustia do ser ou non ser. Galiza se quer existir como un momento da civilización humán (única existencia dina) ten de ser ella mesma desenvolvendo as infinitas fecundas realidás que potencialmente encerra. Non podemos desejar pr'a ella mutilacios bárbaras, preludios de morte.

IV- Mas pr'a este é preciso que os galegos esteñamos dominados pol-o impulso d'existir. Tende aquí o capital. Fagamos profesión de fe de galeguismo e convservando sempre un hourizonte mundial profundamos nas fonduras da nosa historia. Cando unha grande e valora minoría (os precursores loitan rejamente) chea de alma accesa, de galaicismo nasza, suas energias iranse difundindo pol-o país enteiro e apresentaranse as producciós universaes da RAZA ao calor d'un novo ideal.

V- O noso dilema é, galegos, ser ou non ser. Seja un acto de vountade a súa resolución vital. Seremos con toda a plenitude de existencia. E a lingua ancestral n-os nosos beizos acredite a espranza inmensa na patria dos fillos!

O paifoco do Miragaia contará que estes textos nom tenhem semelhança com o "Ser diferente é ser existente” do mestre, NADINHA! Malditos Risquiáns!

A NOSA LINGUA

“Galegos, amade, cultivade o rico tesouro da nosa língua. So falando-a seredes libres, ja que o home SEN RAZA É UNHA ABSTRACCIÓN. ¡ORGULO DE RAZA EU VOS PIDO! Ser libres e sel-o como homes, como RAZA e como individuo. E lembrádevos que dí Goethe: “So aquel que soubo conquerir cada día a sua libertade é dino de ser libre.”

Do seguinte capítulo ham estar bem orgulhosos os da fatoria Soros e o lóbi LGTB
 
O CAMPO E A CIDADE

“Entre a cidade e a aldea houbo longo tempo fonda separanza. As gentes, habitantes das casupas agachadas nas vellas fragas e nas anosas carballeiras, poseían unha existencia propia, original, tiñan a sua língua, os seus usos, e do mesmo geito que o labrego traballaba as leiras, c'o arado celta, gardaba a sua alma, no mais íntimo, millentanarias reminiscencias. Os vellos deuses, cubizosos de fugir do exilio, moraban ainda ocultos nas congostras, n'os boscos, e n'os mariños penedos. Todo era alí primitivo, mais tamén rexo e sinceiro! Existencia verdade, producíndose real e positivamente de si mesma! Ali se mantiña intacta a alma galega e milleiros de GERMENS FECUNDOS, latitantes agardaban somente un impulso para desenrolaren, que non viña de ningures, porque a cidade, que debía da-lo, iñorábase a si mesma e â durmente campía. Dito d'outra maneira: non jurdía a visión crara dos problemas do país.”
 
“¿Cál era a razón d'esto? Houbo en Galicia unha época, e algúns viven ainda nela, na que se cultivaba unha vida falsa d'irrealidade e apariencias; críase en cousas imainarias e esquecíanse a substancia e os problemas do noso povo. Os galegos deron en imitar unha existencia banal e leviana, DECADENTE e AMANEIRADA. Ainda nos momentos d'espargemento, nos que parece tiña de predominar a espontaneidade, jurdía o RASGO D'EXOTIDADE que deviña âs veces de BRUTALIDADE. O canto e a poesía, entre outras cousas engebres, se desleixaban e as prazas de touros se lixugaban con sangue, entrementres, en festas bárbaras contrarias aos INSTINTOS RACIAES.”

O QUE PRECISA A NOSA JUVENTUDE

“Oje os homens novos que podían ser unha esperanza háchanse nas mais das veces n'un triste estado. Os uns atópanse sumidos n'un groseiro materialismo; están sô para aquello que eles chaman práctico. Os outros encóntranse domiados por un neurotismo egoista entre rayolas de lua, Colombines e Pierrots! Eu sinto pena, eu sinto un dôr fondo ante o espectáculo da nosa mocidade.

Para regenerarse as novas geracións deben encerse de idegalismo, ROMANTISMO, de entusiasmo pol-as grandes cuestiós humanas. Non quero eu un idealismo tolo como o de D. Quixote; quero un idealismo práctico da vida. Este exige que nas cousas mais pequenas da nosa existencia penetre a ideia e as aloumiñe.

Un exemplo d'este idealismo vol-o ofrece o zapateiro-poeta santiaguês, un grande representante da NOSA RAZA, que facendo zapatos n'un modesto taller compostelán, creaba un dos dramas millores d'España. Na sua alma iban surgindo, mentres realizaba o seu traballo de humilde artista, verbes que traducían todas as arelas da NOSA RAZA.
 
Cando a nosa juventude, seja ROMÂNTICA, idealista, volverá a ser galega, porqu'o ROMANTICISMO e o idealismo é esencial â NOSSA RAZA. […] Juventude galega, non teñas vergoña de sentir, de chorar as grande COITAS DA RAZA, da patria e dos homes, non renegues d'elas. Juventude galega, faite idealista, ROMÂNTICA, poetizante. ¡O mundo será teu!”

A respeito da sintetizaçom no tocante identitário Galaico e Europeu continua na mesma linha do mestre e sem defraudarmos no capítulo com o que finalizo este trabalho.
 
 GALIZA – IBERIA – EUROPA

“Nós, galegos, como toda nación, temos unha misión que cumplir. Temos que crear n'estas verdecentes costas atlánticas unha nova cultura ibérica, da que depende o porvir d'Iberia mesma. Nós representaremos unha civilización céltica do sur próxima âs actuás civilizaciós célticas europeias, de grandísima exquisitez, asín como éstas c'as culturas do centro e norte d'Europa. Dixen.”
“¡TREME A NOSA RAZA COMO UN GIGANTE DURMIÑENTO E AMEAZA C'UN MEDOÑENTO DESPERTAR!”

CARALHO COM O NACIONALISMO CÍVICO ANTI-RISQUIÁM!! 
 
Suponho que aos upegalhos que se lhes deu por botar umha olhada a esta obra estaria-lhes a piques de estourar os seus cerebros esboçados com panfletadas marxistas e feministas. 
 
Xoán Vicente Viqueira Cortón foi um dos nossos, e pouco ou nada a ver com os que dim em chamar-se hoje nacionalistas. Quem queira seguir a mesturar marxismo com nacionalismo histórico é livre, assi mesmo como de pendurar ridículas estreleiras na galeria, mas só se vos pide umha cousa, e é que deixem de manipular aos nossos pensadores.

 
Manuel Miragaia fotografado no túmulo do poeta andaluz Antonio Machado. Anti-nacionalista honrando a outro, este derradeiro deixando escritas perlinhas robesperrianas como a seguinte:
 
"De aquellos de quienes se dicen ser gallegos, catalanes, vascos, castellanos, etc... antes que españoles, desconfiad siempre. Suelen ser españoles incompletos, insuficientes, de quienes nada grande puede esperarse" Antonio Machado Ruiz


Afonso Denis Carvalho Souto

Galaicos africanos e outros monstros marinhos

 GALAICOS AFRICANOS E OUTROS MONSTROS MARINHOS


O genetista Anxo Carracedo tem-nos acostumados a ser castelám à hora de dar grandes titulares, mas galego à hora de dar as explicaçons bem detalhadas sobor o que publica. Terá algo a ver cecais a sua linha genética materna castelã. Nom fala de todo o que sabe e do muito que poderia aportar neste tipo de questons genetistas. Uns titulares na prensa asustam-lhe mais do que outros. Prefire marear, e nom voltar sair à palestra com titulares que lhe tildem de xenófobo pan-celtista excluinte dizendo que os moradores das ilhas britânicas som descendentes nossos; e prefire os políticamente correctos multi-culturais que deixem ledo ao poder estebelecido e que só aldraxe aos que sabemos a realidade, que polo momento sempre seremos uns poucos.
 
 
 É sabido que o Norte de África foi refúgio de nom poucos europeus no derradeiro máximo glacial. Mas perante um tempo os meios de desinformaçom estiverom a tingir com clara maldade a nossa história. A borregada de hoje percebe que norte-africano/semita/camita/cóngido som mesmo sinônimos ou umha mesma cousa. Insiste-se no antigo refraneiro castelám "antes moro que gallego". Esse conceito xenófobo castelám nom é outro que o sentimento de inferioridade típico a respeito do europeu clássico onde, os galaicos do Reino Galaeciae Suevo-Visigodo históricamente som os culturalmente europeus e cristiãs, mentres que os do Reino Spaniae Visigodo logho Al-Andalus, som históricamente andaluzis e ex-muçulmans conversos.

A vingança identitária destes derradeiros anos é quando alguém descobre umha continuidade genética entre galaicos e norte-africanos, e que o desconhecimento de grande parte da populaçom favorece a manipulaçom informativa e o ataque ao inimigo histórico: os galaicos.

Os norte-africanos procedem do refúgio climático Atlanto-cantâbrico (Galécia). Nesse sentido autores como John Koch ou Losada Badía afirmam com grandes doses de verosimilitude que o tartéssico era umha língua Celta, ou que há importantes doses de R1b (o chamado "gene celta") nos faraóns egípcios, ou que os nativos nom arabizados do Atlas som os povos com maior índice de ruvios atrás dos irlandeses e escoceses; ou que os gauleses-escoceses-irlandeses também tenhem um alto índice de parentesco com isso que se deu em chamar genética norte-africana. Do mesmo jeito que os andaluzis ou casteláns do sul do século X eram peninsulares de religiom muçulmana do mesmo jeito que os bósnios som muçulmans mas de raça branca.

O professor italiano Cavalli Sforza (teórico anti-racista) e outros genetistas da Princetown University confirmarom através de testes de DNA realizados nos anos 90, que os bereberes estavam mais perto dos Britânicos do que qualquer outro grupo racial. Dados confirmatórios relativos ao tamanho e forma dos crânios de Cromagnon achados em Afalou bou Rummel (Argélia), os quais som os mesmos atopados na Dinamarca e no sul da Suécia.

“Os berberes, em parte até os dias atuais de pele clara e olhos azuis, nom tenhem a sua origem nas migraçons dos vândalos, senom na antiga onda humana do Atlântico Norte. Os caçadores kabile, por exemplo, som em grande parte ainda hoje de origem nórdica completamente incontestáveis.”

Alfred Rosenberg, no seu "Mito do Século XX" com todos os erros que puidera ter esta obra na altura, neste eido tampouco vai mal encaminhado.

 
Julio M. Santa-Olalla, arqueólogo castelám às ordes do mesmísimo Heinrich Himmler, nos seus estudos e trabalhos para a Ahnenerbe olhou de maneira nítida as conexons arqueológicas e genéticas do ocidente europeu. Configura aos primitivos guanches (Ilhas Canárias), o Norte de África, todo o estado Português, Galécia, e todo o cantábrico peninsular em linha até a Bretanha e também Irlanda.

De facto o senhor Santa-Olalla, membro da Real Academia Galega, mal que lhe pese ao grosso do nacionalismo hispânico, na sua ideia de "Arianización de España" passa polo celtismo e pan-celtismo menosprezando ao iberismo.

Putman Coon também falou dumha "raça de construtores de megalitos" que relacionou com o Cro-Magnon, que logo de ter construído templos astronômicos como Stonehenge ou pirâmides subterrâneas como Silbury Hill na Inglaterra, bem como inúmeros alinhamentos na Bretanha do estado francês como os de Carnac (note-se a semelhança linguística com o Karnak egípcio) e outras construçons principalmente polo Ocidente da Europa que levarom consigo o seu conhecimento cara o Mediterrâneo, Norte da África, Líbia e Egito.

A borregadinha que está ao nosso redor como é sabido nom pensa por si mesma, e ao mesmo tempo isso é aproveitado pola maquinária da inteligência anti-galaico-céltica, que nunca descansa e sempre 
está bem operativa.
 
 
É simples fazer um click e ponher no google-imagens “mapa europeu megalítico” ou “amazighs bereberes”. Mas a gente lê norte-africano e automáticamente pensam em magrebís e semitas do deserto. Isto provoca é que os necionalistas esquerdalhos sintam-se ainda mais achegados aos refugees e as raças africanas do que com os seus próprios irmãos raciais. Os inimigos rojigualdos ou roxovioletas utiliza-no como arma de vingança histórica contra o nosso país, e muitas vezes contra eles mesmos.

 
Sem compreender algumhas questons geológicas e climáticas, é mui dificil compreender algumhas questons da história da Galécia e de Europa. O território nom sempre foi tal como é hoje.

Obviamente a maioria dos bereberes actuais som mistura de elementos árabes-semíticos e cóngidos. Sendo os seus/nossos genes europeus recessivos, e é logico atinar ao pensar que no passado tinham que formar umha proporçom mui importante da populaçom norte-africana. Mas mesmo hoje nom é raro topar-se com gente de origem berberes (canarios ou rifenhos) brancos, mantendo a aparência típica dum europeu.
 
"Secondo la Teoria della Continuità la Galizia appartiene a un’area linguistica di insediamento protoceltico, come dimostra anzitutto la presenza del megalitismo celtico-atlantico, che, rimontando a un’epoca appena posteriore al Mesolitico, è il più antico d’Europa. Tutti gli indizi schierati (toponomastici, fonetici, archeologici, religiosi, genetici) descrivono, sulla base di una indubitabile cumulative evidence, una celticità originaria dell’area lusitana-gallaica, ben più antica di quella del Celtiberico, e probabilmente più arcaica di quella attestata dal gallico della Francia attuale. Questo dato non è spiegabile in alcun modo nel quadro tradizionale. L’unica maniera per spiegare le connessioni celto-atlantiche originarie dell’area galiziana è quella di identificare quest’area come una propaggine sud-occidentale della patria originaria dei popoli di lingua celtica, e di retrodatare la presenza celtica a un’epoca quantomeno mesolitica. Si deve aggiungere che se ciò che fece diventare i Celti i primi dominatori dell’Europa furono i metalli, la Penisola Iberica, e in particolare l’area lusitana-gallaica, è l’unico territorio celtico europeo in cui troviamo l’oro, l’argento, lo stagno, il rame e il bronzo ."
 
Segundo a extensa bibliografia dos Alineli e Benozzo, a Galécia (+ Lusitânia, e o resto da Keltia Ibérica), nom só foi o berço dos povos celtas, senom de praticamente todas as características da civilizaçom europeia dende o mesolítico, expandindo a idade de ferro, de bronze, a língua "pré-indoeuropeia" que daria lugar ao indoeuropeu, ritos e conceiçons cosmológicas que partilham outros povos nom-célticos, megalitismo, técnicas, etc
 
E demonstraram-no como outros autores dende a linguística, dende a arqueologia, dende a antropologia e dende a genética. Por se fora pouco, chegarom os estudos genéticos (os haplótipos, umha dataçóm como o carbono14 dos gens que permitem conhecer os movimentos dos povos) e confirmarom tudo isso. Dende entóm, todos os achádegos, todos os novos estudos, confirmam umha e outra vez isto.

É umha teoria perigosíssima para o nacionalismo hispânico, pois enterra a sua «história oficial» onde sempre fomos bárbaros, incultos e atrassados.

Afonso Denis Carvalho Souto
 
 

Fascismo e Nacional-Socialismo a juizo de Risco

"Horrez gain, ni ez naiz faxista, nazional sozialista baizik" "Ademais, nom som fascista, som nacional-socialista" Jon M...